Moon limousine geveild

British Car Auctions houdt op 20 februari een veiling. Onder de auto’s bevindt zich een auto die ooit van Keith was. De Chrysler Wimbledon Limousine uit 1939 werd in 1962 door Keith gekocht. Gedurende 11 jaar was de auto in Keith’s bezit en er gaan geruchten dat Keith deze limousine een keer in een eendenvijver gereden heeft.

De auto is zorgvuldig gerestaureerd en moet rond de 10.000 pond gaan opbrengen.

Entwistle opnames uitgebracht

Volgens Blabbermouth zal van Judas Priest gitarist Glenn Tipton op 7 maart een album verschijnen met opnames die hij in begin jaren ’90 maakte. Op het album, “Edge Of The World” spelen Black Sabbath-drummer Cozy Powell en John Entwistle mee.

De opnames vonden plaats vlak voor de release van Tipton’s album “Baptism Of Fire”, dat op dezelfde dag heruitgebracht zal worden.

"Freakiest Concert Moments": Moon #3

In februari zendt VH1 de Top 40 van “Freakiest Concert Moments” uit. Naast David Bowie die een lollie in zijn oog kreeg, Alice Cooper die een ananas-taart in zijn gezicht kreeg en een dronken Grace Slick die haar Duitse publiek plaagde over de Tweede Wereldoorlog, was ook Keith te vinden.

Het incident in het Cow Palace (1973), waarbij Keith halverwege de show in elkaar zakte, bracht hem op nummer 3.

Premier Drums introduceert "Lily" drumstel

Het befaamde “Pictures Of Lily”-drumstel van Keith Moon wordt door Premier Drums in een beperkte oplage opnieuw geproduceerd. Het drumstel zal 14 maanden verkrijgbaar zijn – elke maand symboliseert een jaar in de samenwerking tussen Keith en Premier Drums.

In 1967 werd het drumstel voor Keith gemaakt. The Who had toen een hit met “Pictures Of Lily“. De nieuwe uitgave, getiteld “Spirit Of Lily” is een exacte replica van dat drumstel. Premier kreeg de toegang tot exclusief fotomateriaal en het originele drumstel, dat grotendeels opgeborgen ligt in het Victoria & Albert Museum in Londen. Ook werkte de firma samen met Roger Daltrey en John Wolfe. Laatstgenoemde was roadie en Keith’s chauffeur in die tijd.

De erven Moon, Pete en Roger hebben hun goedkeuring gegeven. De eerste kit zal geveild worden en de opbrengst gaat naar het Teenage Cancer Trust.

Kees heeft even voor ons geïnformeerd, en het drumstel kost € 7,458.44. 

Meer specifieke details over het drumstel zijn hier te vinden

Review "Psychoderelict" DVD

In The Guardian stond gisteren een review van de onlangs verschenen “Psychoderelict Live” DVD van Pete.

3 out of 5 stars
Dave Simpson
Friday January 13, 2006
The Guardian

Although this two hour-plus 1993 concert kicks off with Townshend’s slightly
croakier take on various Who classics, the bulk is given over to a
theatrical show of his concept piece, Psychoderelict. Centring around an
ageing rock star whose career is revitalised by a plot involving the media
and an erotic photograph of a 14-year-old girl, Psychoderelict – begun in
the 70s – is, with hindsight, an eerily accurate prediction of internet
paedophilia and Townshend’s own public troubles. Other than the Who-ish
English Boy, the songs don’t match the theory, although his take on Behind
Blue Eyes is wonderfully self-doubting.

Of interest beyond the most committed Who fans, the accompanying interview
gives full and illuminating explanation of his long-standing fears about
child porn, certainly enough to quell any lingering doubt about the man and
his creative motivations.

Pete verontschuldigt zich voor MOJO interview

In de februari-uitgave van het muziekblad MOJO staat zoals bekend een interview met Pete. Pete heeft vandaag een verontschuldiging geplaatst op zijn website voor enkele uitspraken, voornamelijk m.b.t. artiesten als Bob Dylan en The Band.

With reference to my interview in the current issue:


Thanks for great Who front cover.

I need to be quick to point out that I went off painting pictures about the early days of British rock, and ended up appearing to bad mouth Bob Dylan, The Band and the wonderful Ronnie Hawkins into the bargain.

I was trying to show how over here in the UK in the early sixties we looked at the old guard of ‘white’ rock ‘n’ roll (even Elvis) as being almost ‘washed up’. I know it sounds crazy now. We still worshipped the old guard: Eddie Cochran, Elvis, Buddy Holly, The Everly Brothers, Ricky Nelson, all of them. But people like me believed R&B artists (and only the black ones like Chuck Berry, John Lee Hooker, Bo Diddley and Jimmy Reed) were the ones we needed to emulate. It seemed to me, and I suppose I was one of those Luddites who for some time wanted Dylan to keep churning out acoustic records, that hiring Ronnie Hawkins’ old band as his backing group, Dylan was groping in the dark. They were from the old school in my eyes. That band turned out to be one of the finest practitioners of modern music (and Ronnie Hawkins records are still on my jukebox). Dylan doesn’t need my puffs, but neither should he or The Band be subject to slurs I didn’t intend to make. (See my web site front page apology).

One other point, perhaps again the paint was applied too thickly. Roger’s “cousin” I spoke of in the Quadrophenia piece was indeed a powerful, handsome and very cool White City mod, but the story of the six man murder was apocryphal. I should not have repeated it. Roger and I look enough like Wandsworth Prison inmates (on the cover of MOJO magazine) as it is without guilding the lily.



Waarom Pete geen "Sir" wil worden

Op zijn weblog heeft Pete een reactie gegeven over het ridderen van bekende personen.
On the honours system. In the UK what happens is that if you are a controversial public figure (as I am, loudmouth etc.) you might get an informal message, usually from a friend who is already a Knight, or has an OBE or a CBE, asking if you would agree to be being ‘put up’. I have always replied that I would be honoured to be honoured, but it would feel wrong, and could damage my career as a societal irritant. So long before the child-porn furore of January 2003, when once the subject came up that I might be considered for an honour and if I were, would I accept it, I replied that I would prefer to remain a free agent. That is how things remain.

Roger’s honour is quite different. His work for charity is much more public than mine. He raises money in large amounts, and not solely via the Who, mainly for health related issues, so it actually helps him to be honoured, and to be so recognised. My personally driven ‘charity’ work is lower key, sometimes one to one with people. I need the absolute trust of people who are battling on the fringes of what is seen to be ‘The Establishment’. It helps me NOT to be so honoured.”