Roger opent nieuwe TCT zaal

“The Mirror” bericht vandaag dat Roger een nieuwe zaal heeft geopend in het ULC ziekenhuis in Londen. Het is de achtste zaal voor kankerpatiĆ«ntjes die dankzij het Teenage Cancer Trust geopend werd, en er zullen er nog drie volgen.

I don’t like to get preachy but I’ve had the life I’ve had because, at one time, teenagers were very supportive of me. I’m just passionate that teenage cancer should be addressed“, aldus Roger.

Hij vindt het belangrijk dat kinderen in zo’n zaal met elkaar praten. “I find it easier to be with the youngsters. It’s so painful to watch the parents keeping their emotions in check for the sake of the kids“, aldus Roger, die zelf zijn beide ouders en zus aan kanker verloor.

"Murray film wordt FANTASTISCH!"

Justin Kreutzmann, de zoon van Grateful Dead-drummer Bill Kreutzmann en filmmaker, heeft onderstaande te melden over de film die Murray Lerner momenteel aan het maken is over The Who. "..Murray Lerner had invited me to view the rough cut of The Who film he’s making: My Generation – The Who’s Still Who. To quote Pete Townshend, "Murray’s a brilliant filmmaker." I was just honored to meet him and without giving anything away I’ve got to say The Who film is FANTASTIC! By far the best film to capture the band from the beginning right up until today. Watching it reminded me why I love The Who."

Zak definitief naar Oasis?

Yahoo News meldt vandaag dat Noel Gallagher van Oasis een vaste baan als drummer heeft aangeboden aan Zak. Zak tourt sinds 2005 met Oasis. “He’s definitely, definitely, definitely going to record on the next (Oasis) record and definitely going to be out on the road, if he wants to“, aldus Gallagher.

If he came to me tomorrow and said, ‘I want to leave The Who and join you lot permanently,’ I’d say, ‘Brilliant. Get me your dad’s autograph and you’re in

Pete speelt nieuw materiaal

Gisteravond speelde Pete twee nieuwe nummers tijdens de uitzending van “In The Attic”. Hij heeft de film “The Passion Of The Christ” gezien, en was daar blijkbaar zo kwaad over dat hij er vijf nummers over heeft geschreven. “A Man In A Purple Dress” gaat over de leden van de jury en de rare kledij die ze dragen. “They are all cunts“, aldus Pete. Het nummer leek een beetje op “Girl From The North Country“.

Het andere nummer werd gespeeld op een mandoline en heette “Two Thousand Years“. Ook dit nummer had een link met “The Passion Of The Christ”. Het gaat over mensen die 2000 jaar wachten op “de Messias”.

Uur van de Moon

Aanstaande dinsdag, 28 maart, wordt er in het programma “Het Uur Van De Wolf” op Nederland 3 een documentaire uitgezonden over Keith. Het programma begint om 20:25 uur.

In VARA TV Magazine heeft Herman Brusselmans een stukje over Keith geschreven.

“Er zijn nogal wat mensen die niet weten wie Keith Moon is. Ik neem hen niks kwalijk, maar als je niet weet wie Keith Moon is, dan weet je nog een heleboel andere dingen niet over hem. Daarom zal ik thans even mijn gewaardeerde licht over hem laten schijnen.
Keith Moon werd geboren als baby op 23 augustus 1946 in een onooglijk dorpje in het Engeland – genaamd Willesden – dat alleen bekend was omdat er ooit eens een antilope was ontsnapt uit een plaatselijk antilopenkwekerij. De ouders van Keith Moon, de heer en mevrouw Moon, waren zo arm dat ze de oude kleren moesten dragen van de grootouders van Keith Moon. Er was zodoende geen geld voor een peperduur drumstel want ja, reeds op vierjarige leeftijd verraade Keithje een enorme interesse voor drummen. Hij drumde op alles wat voorhanden was, op potten, plannen, de vloer, de muren en het plafond, waarbij hij op een laddertje stond. Toen vader Moon met de loterij 125 pond won, wist hij de droom van zijn inmiddels 15-jarige zoon waar te maken. Toen was het hek van de dam – Keith was niet meer van dat drumstel weg te slaan. Het was zelfs zo erg dat als moeder Moon riep: “Keith, komen eten!”, hij eerst nog twee uur doordrumde. Toen ze dat doorhad, maakte moeder het eten twee uur later klaar, en zo kwam alles nog goed, alleszins wat het eten betrof.
In die tijd waren er drie andere jongens, RD, PT en JAE, die op zoek waren naar een drummer. Dat heette eerst The Who Boys, daarna The Who’s en tenslotte The Who, de enige naam die hen later beoremd zou maken. Keith deed auditie en hij werd aangenomen. De legende vertelt dat hij van blijdschap, opgewonden als hij was, door het open raam viel en in een bessenstruik terecht kwam. een foto van die bessenstruik is opgenomen in de ultieme biografie van Keith, “Keith As We Know Him“, van rockjournalist Jack Johnson. En zo begon de historie van een van de beruchtste rockbands. Keith leerde een vriendinnetje kennen, Kim Smith, waarmee hij zijn eerste seksuele ervaring had. Bij hun tweede seksuele ervaring, een uur later, was het al raak: Kim werd zwanger. Hieruit werd een dochter geboren, Mandy. Haar vader was echter vaak uithuizig, mede door de optredens van The Who in binnen- en buitenland. Daar leerde Keith de geneugten kennen van drugs en alcohol. Zoals we weten zijn die niet goed voor de gezondheid. Keith overdreef toch wel ietwat met het spul. Op sommige dagen dronk hij 3 flessen whiskey, met een lijntje coke erachteraan. Soms sloeg hij de 3 flessen whiskey over en nam meteen het lijntje coke. Ja, soms sloeg hij ook het lijntje coke over. Dat was op een van de zeldzame dagen dat hij nuchter bleef, op een occasionele spuit heroxc3xafne na. Je zou denken dat het drumwerk van Keith hieronder zou lijden, en ja hoor, het gebeurde weleens dat hij naast een trommel sloeg, wat hij wist te maskeren door de volgende keer de trommel wel degelijk te raken.
De andere leden van The Who en de platenmaatschappij zagen Keith’s neergang met lede ogen aan en gaven hem een persoonlijke assistent, Dougal Butler, die er op moest letten dat Keith niet meer dronk, snoof, spoot, naast de trommels sloeg of een vrouw onverwachts bij de onderbroek greep, want Keith was dol op de wijfjes. Voor zijn eigen vrouw was Keith minder vriendelijk. Hij liet haar alle hoeken van de kamer zien. Ze verliet hem voorgoed in 1973, waarbij ze Mandy meenam, gehuld in een dekentje. Keith woonde inmiddels op een prachtig landgoed, Tara, in Surrey. Op een keer duwde hij, tijdens een feest, zijn assistent Dougal door het open raam. Hij vergaf het Keith niet, diende zijn ontslag in en ging terug bij zijn moedertje wonen in Brompton Ford, een onooglijk dorpje, dat alleen bekend stond omwille van zijn populatie rietvorsen.
Hoe meer succes The Who kreeg, hoe verder Keith afgleed. Hij nam pillen om van zijn verslavingen af te komen, probeerde van die verslaving af te komen door geen enkele pil meer te nemen. Reeds op 32-jarige leeftijd werd het hem teveel zodat hij overleed.

Diverse artikelen

Een paar kleine artikelen over The Who dit weekend:

The Times heeft een top 10 van essentiƫle Who nummers.

In The Observer On Sunday geeft Pete een lijstje van zijn vijf favoriete weblogs.

Ook in The Observer On Sunday een interview met Flaming Lips-zanger Wayne Coyne over de soundtrack van zijn leven. Ook “Won’t Get Fooled Again” heeft een plaatsje. “I said to my brothers, ‘Why can’t all bands be like the Who?’“.

Daarnaast staat Pete op de cover van de april-editie van het magazine Guitar One.

Pete over "The Glass Household"

Terwijl Roger in een vraaggesprek meldde dat de band geen haast heeft met het album, meldt Pete vandaag in een dagboekstukje dat hij wel degelijk vaart achter zijn “mini-opera” zet. De opnames voor “The Glass Household” zijn inmiddels in volle gang. De band bestaat uit Pino (bas), Rabbit (toetsen), Simon (backing vocals), Billy Nicolls (backing vocals) en Peter Huntington (drums). Laatstgenoemde is de drummer van Rachel Fuller, aangezien Zak Starkey met Oasis in Zuid-Amerika tourt. Vanaf maandag gaat Roger zijn partijen inzingen.

In het dagboekstukje schrijft Pete hoe de opera uiteindelijk tot stand gekomen is. “I had about twelve tracks that I would have been happy to release – if I’d been working on a solo album. But more than half the songs were intense, slow tempo and very mature in tone“. Maar Roger was er tegen. Toen begon Pete met het posten van “The Boy Who Heard Music” op internet. Roger las echter een script van het project en was er tegen. Pete schreef dus nummers die los stonden van het project, maar ook deze hadden de geest van “The Boy Who Heard Music” in zich. Nick Goderson, de manager van Eel Pie, suggereerde dat Pete de opera maar moest omzetten in een “mini-opera”. Aldus geschiedde en “by January 17th knew I had about 30 minutes of music that would create a vigorous backbone for the Who album, but allow me to continue to draw on the bloodline of The Boy Who Heard Music“.

10 nummers werden afgewerkt en door Pete als demo’s opgenomen. “I played all the parts myself, as is my habit while I’m composing. I moved into Oceanic, my large studio, and began work with other musicians on February 28th“.

Pete wilde graag nieuwe nummers uitbrengen voordat de tour begon, desnoods alleen op Internet, maar Polydor zag wel iets in een “echte” release. Zes nummers worden nu afgewerkt voor de EP.

"Geen haast met nieuwe album"

Billboard en NY Times hebben vandaag een artikel over het nieuwe Who album geplaatst. In het artikel meldt Roger dat de band weliswaar vooruitgang aan het boeken is met het album, maar “it will come out when it is ready. What’s the point of trying to give yourself deadlines that aren’t really important? I think we have to get it good before we can finish it.”

Pete en Roger werken nu op een andere manier samen, nu John er niet meer bij is. “All the time that John was in the band, we kind of felt we had to go in as a group. Now, it is really only Pete and I, and Pete wants to do all the guitars and some of the bass playing. Whether we will end up going into the studio with a band and recording it all again, I don’t know. These are all the kinds of bridges that we need to cross“.

Roger, die naar eigen zeggen drie nummers heeft geschreven voor het album, is bijzonder onder in de druk van Pete’s nummer “Black Widow’s Eyes“. “The fact that he’s done that in music and words, and he completely sums up Stockholm syndrome in this song, is so haunting. Imagine how difficult it is for Pete. He doesn’t need to write another song. God almighty, all that music out of one head. But he seems driven at the moment, which is great because I’ve always felt that he was the kind of writer who would write his best stuff at the age he is now. His skills have caught up with his intellect.

Thuis luistert Roger meestal naar klassieke muziek: “Mainly because I haven’t got much hearing left. What I have got left, I want to keep“. Daarnaast is hij nog steeds bezig met een film over Keith Moon. Het project bevindt zich weer in de beginfase. Maar Roger geeft niet op. “If I can do it, I hope to make a real rock’n’roll film that will be funny, poignant, sad, celebratory, all the things that Moon was. But if I can’t, I’m very glad that I’m holding the reins and stopping any bad films of Keith Moon being made.”