“10 worst introductions to classic rock legends”

Ultimate Classic Rock zet tien albums op een rij, die je niet moet gebruiken om mensen kennis te laten maken met een band. “Face Dances” uit 1981 staat op nummer 3.

‘Face Dances’ is an underrated Who album. But it’s no way representative of the band’s “maximum R&B” thunder, longform storytelling capabilities or stadium-shattering epics. No, this is sort of Who-lite. You get the sense that Townshend was tailoring the tunes, some of them rather intricate, to suit new drummer Kenney Jones’ timekeeper approach. The decision forced Roger Daltrey to pull back on his roaring vocals and the band lost some much-needed wattage. ‘You Better You Bet’ and ‘Another Tricky Day’ are fine songs, but if that’s all you heard from the Who, you’d have probably guessed they were a flash-in-the-pan new wave act”

3 thoughts on ““10 worst introductions to classic rock legends”

  1. Best een leuke lijst, al vraag ik me af of de schrijver wel ècht goed heeft geluisterd. Bijvoorbeeld: vanaf de tweede Doors plaat is met enige regelmaat een heuse basgitaar op hun platen (Mèt Jim Morrison) te horen. Staat gewoon op de hoes vermeld. Maar nogmaals: ik houd wel van dit soort lijstjes.
    [En terugkijkend: ik vind ‘Face Dances’ (***) eigenlijk best een goede plaat. Natuurlijk lag de lat niet zo hoog als bij, zeg maar, ‘Who’s Next’ (*****). Maar vergeleken bij ‘It’s Hard’ (*) en ‘Who’s Last’ (*) lijkt alles goed…]

  2. @Franklin
    Tja, “Who’s Last”. Onbegrijpelijk samenraapsel. Geen lijn in te ontdekken en werkelijk erg beroerd gemastered. Ik heb diverse volledige shows gezien op dvd en natuurlijk toronto 82. Er waren dagen bij dat Townshend er werkelijk verveeld bijliep en een flink pak op de reedt verdiende, maar de dagen dat hij er wel zin in had was hij onnavolgbaar. Prachtig opgebouwde solo’s met een kop en een staart. “Cry If You Want”, Toronto, gaat hier met enige regelmaat snoeihard aan. Wat een power tussen John en Pete en wat een massief harmonieus, snoeihard en messcherp geluid perste hij uit zijn Schecters en Hiwatts. Laatste periode dat Pete piekte als sologitarist. Het was daarna nog steeds erg leuk, maar vaak rommelig en zonder idee erachter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s