“Het boek kan na 50 jaar dicht”

De Volkskrant heeft een beetje zure recensie over het Amsterdamse concert.

“Townshend genoot zichtbaar van elke minuut, zelfs als zanger Roger Daltrey de juiste noot niet haalde. Dat gebeurde vooral aan het begin van de avond nogal vaak. Het mooie rijtje Who-klassiekers The Kids Are Alright, I Can See For Miles en vooral Pictures Of Lily werd geweld aan gedaan door Daltreys zang die bijna geen moment goed klonk. Daltrey straalde vooral onmacht uit, wat ook wel iets aandoenlijks had.

Geen toegift. De heren bleven gewoon nog even staan, bedankten elkaar en het publiek en verdwenen. Het was mooi zo. Eigenlijk was het hele concert al te beschouwen als één grote toegift. Het boek van The Who kan na vijftig jaar dicht”

3 thoughts on ““Het boek kan na 50 jaar dicht”

  1. ZO KAN HET OOK, Lust for life Maandblad voor Muziek en meer

    Het afgelopen weekeinde kon je, zeker op social media, niet om The Who heen. De band speelde met een keur aan Britpopartiesten, onder wie Paul Weller, Kaiser Chiefs en Johnny Marr, in het Londense Hyde Park, om de dag erna op het enorme Britse Glastonbury-festival te verschijnen. Ongewild werden ze onderdeel van een strijd over wie ‘het meest rock & roll’ was, met ene Kanye West als tegenstander. Natuurlijk gooide de Britse band wat olie op het vuur.

    ‘We’re going to make a big fucking rebellion; yeah, who’s the biggest rock star in the world?’, (was Elvis) riep Pete Townshend vanaf het podium, in reactie op West die zichzelf regelmatig zalig verklaart. Luister naar Kanye’s Bohemian Rhapsody om te horen dat zelfs een gezapig popkoor uit pakweg Heerhugowaard de door de pers gevoerde strijd had gewonnen. Bijzonder was dat de Britse veteranen zo ongeveer als jonge helden werden ontvangen, terwijl Townshend dit jaar zeventig is geworden en zelfs de ‘jonge nieuwe’ Zak Starkey al weer vijftig is en zijn twintigste jaar met The Who ingaat. De laatste zou je met zijn nieuwe blonde coupe overigens eerder de vader van Kees ‘De Nederlandse Keith Moon’ Schaper schatten dan de zoon van Ringo Starr.

    Mede door het drukke weekeinde werd het concert in Amsterdam een dag naar voren geschoven, zodat zanger Roger Daltrey zijn stem de nodige rust kon geven. Die is al jaren aan de hese kant, maar tijdens de laatste tour lijkt hij beter bij stem dan de afgelopen vijftien jaar. Ondanks de triomftocht in Engeland wist de band de Ziggo Dome lang niet vol te krijgen. De tweede ring was zelfs bijna leeg en in de zaal was het fijn ruim. (tijdens concert was er toch weinig ruimte over, 2e ring was voor 1 derde vol) Zou het aan het vorige concert gelegen hebben? Het integraal gespeelde Quadrophenia was fantastisch voor de fans, maar deze plaat bereikte in Nederland nooit echt de status van bijvoorbeeld Tommy, vanwege het typische Britse karakter en het verhaal over Mods, Rockers en klassenverschillen. De mensen die The Who vooral kennen van de hits en CSI hadden twee jaar geleden een lange zit.

    Zo niet vanavond. ‘Who Hits 50′ woordspeelt de band, waarmee de heren aangeven dat ze als band de vijftig jaar bereikt hebben en dat er louter hits gespeeld worden. En dat gebeurt. In een fijne sneltreinvaart knalt de band erin met Who Are You, The Seeker, The Kids Are Alright en I Can See For Miles, waarvan Townshend na al die jaren nog steeds niet snapt dat het destijds geen enorme hit was. Het vijfde nummer is bijzonder. Pictures Of Lily, een liedje over masturberen, werd zelden live gespeeld, maar op verzoek van de eerder genoemde Weller in Hyde Park afgestoft, gespeeld en weer op de setlist geplaatst.

    Het optreden in Amsterdam is de laatste van een serie, om na een zomervakantie verder te gaan in de VS en Canada. Daarna stopt de band helemaal met toeren, hoewel incidentele optredens niet worden uitgesloten. Het voelt vanavond ook als een laatste optreden, maar in de positieve zin van het woord. Alsof de band nog vol adrenaline zit van het glorieuze weekeinde, valt Townshend ouderwets zijn Stratocaster, die ook nog eens goed hard in de mix staat, molenwiekend aan. De gesprekken tussendoor zijn spontaan en Pete kapt zelfs een intro af om nog wat meer te vertellen. Na afloop is Daltrey niet van het podium te krijgen en hij stelt de band nóg maar eens voor. Optreden blijft een verslaving. Het is vanavond de officieuze Hyde Park- en Glasto-afterparty. Nog een keer knallen en dan lekker zeilen op een van de in Nederland gebouwde boten die Pete, volgens een van de gesprekjes tussendoor, dankzij ons geld heeft kunnen kopen. En wij? We kunnen alleen maar genieten van de topsongs, de energie en de heerlijk ruige manier waarop de band ze op ons afvuurt.

    Natuurlijk komt My Generation voorbij, gevolgd door een segment Quadrophenia- en Tommy-songs, waarbij het Listening To You-gedeelte zoals altijd weer voor kippenvel zorgt. Eminence Front is een vergeten pareltje uit de jaren ’80 en Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again zijn de bijna verplichte afsluiters. Na twee uur kun je concluderen dat de beste songs uit de goeie jaren voorbij zijn gekomen. Als je dan toch wat moet aanmerken, is het dat The Who voor nog wel voor twee uur aan hits heeft.

    De band is het vermelden waard. Meesterbassist Pino Palladino speelt de bijzondere Entwistle-partijen met gemak en net zo rustig als de in ’02 overleden meester. Zak Starkey blijft de enige echte opvolger van Moon en Pete’s broertje Simon vult de band fijn aan met gitaar en zang. John Corey, Loren Gold en en Frank Simes staan achter op het podium, waarbij de eerste twee op toetsen en de laatste op diverse instrumenten. Alle drie zorgen voor backing vocals, die vooral de nummers uit de jaren zestig net even wat extra kwaliteit en mooie hoge helderheid geven, die we in Ahoy in 2007 misten.

    Ondanks zijn heftig molenwiekende gitaarspel springt Townshend geen meters meer de lucht in. De kleine, gedrongen en tegenwoordig bebaarde Daltrey is niet meer de rockgod van weleer, maar zijn schreeuw in Won’t Get Fooled Again gaat ouderwets door merg en been, zijn microfoon gaat zwaaiend het podium over en ook hij gaat er helemaal voor. Samen zijn ‘The Two’ nog in staat een fantastische rockshow neer te zetten, waarbij ze durven te rammelen en waarbij ze er constant vol en met twee benen ingaan. The Who is al sinds 1982 bezig met afscheidsoptredens, maar deze keer is zo goed als zeker de laatste show in Nederland. En wat voor een. Een waardig afscheid van de livecarrière van The ‘Orribe ‘Oo!

    The Who in de Ziggo Dome, Amsterdam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s