“Not as far-fetched as it seems”

The Independent geeft 4 van de 5 sterren aan de uitvoering van “Quadrophenia”.
“Orchestrated by the composer’s partner Rachel Fuller, who fleshed out several of the enduring themes originally played on synthesizers and brass instruments, Classic Quadrophenia is not as far-fetched a development as it might seem.

The water metaphors reminiscent of Vaughan Williams turned Townshend’s magnum opus into a celebration of Britishness worthy of Danny Boyle’s Isles of Wonder at the 2012 Olympics. Quadrophenia’s place in the classical canon is assured

The Guardian geeft 3 van de 5 sterren.
“Townshend has always been a master craftsman, so his songs are able to carry the weight of instrumentation, and Fuller’s arrangements are sensitive and loyal to the original music throughout. They prove that it is possible to turn Quadrophenia into a classical work: whether it is necessary, or even desirable, is another matter entirely

“Classic Quadrophenia” in Royal Albert Hall

Gisteravond werd “Classic Quadrophenia” opgevoerd in de Londense Royal Albert Hall. Alfie Boe, Billy Idol, Phil Daniels en Pete namen deel aan het concert, samen met het Royal Philharmonic Orchestra en het London Oriana Choir.

The Telegraph heeft een recensie.
“Along with Townshend’s cameo, there was a colloquial directness contrasting with Alfie Boes’ gorgeous yet airily operatic voice. It was obvious that they belonged to different disciplines but Boe really came into his own on the full blown emotional splendour of Love Reign O’er Me. The Who’s Roger Daltrey screamed the original in spiritual torment. Boe turned it into a spine tingling hymn.

The audience was rapturously impressed, with standing ovations all round. But if this vivid reimagining did demonstrate the inherent power of Townshend’s original vision, it also left me hankering for the power and personality of his band. It was odd to see so many musicians failing to quite match the kind of force routinely stirred up by a quartet. The future of rock opera surely needs to find a way to include rock in the equation“.

“The Who vlamt sporadisch”

Podiuminfo heeft een recensie van het concert in Amsterdam.

“Het publiek is dan ook sporadisch enthousiast. Gejuich is er bij de grote hits en de krachtpatserij van Townshend, maar het publiek is moeilijk te enthousiasmeren vanavond. The Who vlamt zelf dan sporadisch, al is het fijn om nog een laatste keer klassiekers als Pinball Wizard, Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again voorgeschoteld te krijgen.
Uiteindelijk is het leuk voor de fans om hun helden misschien wel voor de laatste keer te zien, maar bij vlagen was het pijnlijk

“Het boek kan na 50 jaar dicht”

De Volkskrant heeft een beetje zure recensie over het Amsterdamse concert.

“Townshend genoot zichtbaar van elke minuut, zelfs als zanger Roger Daltrey de juiste noot niet haalde. Dat gebeurde vooral aan het begin van de avond nogal vaak. Het mooie rijtje Who-klassiekers The Kids Are Alright, I Can See For Miles en vooral Pictures Of Lily werd geweld aan gedaan door Daltreys zang die bijna geen moment goed klonk. Daltrey straalde vooral onmacht uit, wat ook wel iets aandoenlijks had.

Geen toegift. De heren bleven gewoon nog even staan, bedankten elkaar en het publiek en verdwenen. Het was mooi zo. Eigenlijk was het hele concert al te beschouwen als één grote toegift. Het boek van The Who kan na vijftig jaar dicht”

“Iedereen zingt mee”

Het Parool heeft een recensie van het concert, gisteravond in de Amsterdamse Ziggo Dome.

“Het optreden in de Ziggo Dome is een voorlopig rustpunt in een lange, lange tournee (…)  Wellicht verklaart dat de jolige stemming op het podium. Roger Daltrey en Pete Townshend (slechts een jaartje jonger, 70 dus), de enige twee nog levende leden van het oorspronkelijke kwartet, maken grappen, vertellen verhalen en lijken het heel goed naar hun zin te hebben. (…)  De muziek klinkt geweldig, maar vocaal loopt bij zowel Roger Daltrey als Pete Townshend niet alles lekker. (…) Echt hoog reikte de stem van Daltrey al lang niet meer, maar na zijn voorlaatste bezoek aan de Ziggo lijkt hij nog meer te hebben ingeleverd. Zijn enthousiasme vergoedt veel

“The Who close Glastonbury in style”

NME heeft een recensie van Glastonbury.

“This could’ve been better, but it’s been as good as it could be,” says an apologetic Townshend before the closing ‘Won’t Get Fooled Again’, clearly annoyed by the technical problems that have apparently stemmed from the band’s lack of a soundcheck. It’s meant as a throwaway comment, but he’s unwittingly hit the nail on the head: The Who haven’t brought anything to the table that they didn’t already in 2007, but they’ve brought enough to send everyone home happy. And that, after all, is the job they were enlisted to do

“The Who say goodbye to Glastonbury”

Metro heeft een recensie van het concert.

“Here, the worst things that happen are Townshend’s barbed ‘We play in the same f**king band!’ at a missed cue in The Best I Ever Had and a spat with the perspex cage surrounding Zak Starkey’s drumkit, promptly Daltrey to laughingly declare that ‘nothing’s changed in 50 years!’”

‘The band, as you saw tonight, could have broken up at any second.’ Daltrey remarks in a final speech that seems to reference the end of the road for The Who. ‘We couldn’t have done it alone. We could have not done it without you. I thank you from really deep down inside, thank you so much. So you may be all be very happy, all very healthy, and most of all very lucky!’

“That’s the way to end a festival”


The Telegraph geeft vijf van de vijf beschikbare sterren als waardering aan het optreden op Glastonbury.

“The Who may be on a farewell tour but Townshend told me before the show he was conscious that most of the Glastonbury audience would be seeing the vintage band for the first time. But if there was any doubt about who we were watching, they opened with identity crisis anthem Who Are You and soon had the hillside yelling “ooh-ooh, ooh-ooh”.
Daltrey was in as good voice as I’ve heard him in recent years. He roared Love Reign O’er Me like a hard man in spiritual torment.

Townshend, meanwhile, still strikes a power chord like a man possessed. He seemed slightly grumpy due to on-stage sound problems but bad moods tend to bring an edge to his playing. He may no longer smash guitars but at least Glastonbury was treated to the sight of him kicking a monitor that was messing up his sound.

Tens of thousands of people screaming “they’re all wasted!” at the top of their voices: that’s the way to end a festival. I hope it’s not really the end of The Who themselves.